Armoede: het begint met luisteren

th_84d3103e6b09f4801b9f6d2d299003c2_1422221730MJJMiddenDrenthe_Roelieportret

 

Het is een hardnekkig probleem. Mensen in Nederland die niet kunnen rondkomen. Soms zelfs niet met twee banen. In Drenthe leven ook mensen in armoede. En hun kinderen. Het zijn er veel te veel en sinds de crisis is hun aantal weer toegenomen.

De voedselbanken hebben hun tienjarig bestaan inmiddels al lang gevierd. Fantastische vrijwilligers zorgen hier voor de eerste basisbehoeften zoals eten en kleding. Toen de eerste voedselbank werd opgezet, riepen we nog: ‘Het kan toch niet zo zijn dat de overheid dit niet regelt, met uitkeringen die voldoende zijn om van te leven! En vooral met werk om zelf je inkomen te verdienen.’

Maar de voedselbanken zijn er nog steeds en worden intensief gebruikt. Dat moet anders! Ja, snel opgeschreven die drie woordjes. Maar hoe dan?

Er zijn wel mogelijkheden, maar dan moeten we eerst gaan luisteren naar elkaar. En dan vooral naar de mensen die arm zijn of zijn geweest. Zij weten meestal precies wat er nodig is. En vervolgens moeten we met elkaar de maatregelen nemen die nodig zijn. Regels moeten aangepast worden, aan datgene wat mensen die niet kunnen rondkomen nodig hebben om uit die ellende te klimmen. Of even juist geen regels, maar creativiteit en steun. Want het is waanzin om te verwachten dat iedereen zich in deze ingewikkelde maatschappij zelf kan redden. Zelfs mensen met een goede opleiding en baan kunnen door onverwachte omstandigheden door de bodem zakken en geen uitweg meer zien in de schulden die zich opstapelen. Dat gaat soms sneller dan wij voor mogelijk houden.

Wat vooral nodig is: snappen dat het een hardnekkig probleem is. Niet op te lossen met even een snel projectje of een losse maatregel. Op langere termijn investeren in armoedebestrijding, dat is en blijft noodzakelijk. Heeft u Het Pauperparadijs al gezien? Een beter en scherper verhaal dat we nog veel te doen hebben kun je niet krijgen.

Roelie Goettsch