Herinneringsbankjes in Drenthe

th_84d3103e6b09f4801b9f6d2d299003c2_1422221541MJJMeppel_Maaikeportret

Wandelen is voor mij dé manier om te ontspannen. Het ritme van het lopen, lekker buiten zijn: mijn hoofd komt dan helemaal tot rust. Maar het lijf wordt natuurlijk wel moe en ik ben ook geen twintig meer, dus een bankje af en toe zou ik best op prijs stellen. Maar in Nederland zijn bankjes niet dichtgezaaid. En als ze er al zijn, dan zitten er steevast fietsers op. Maar die zitten toch al de hele dag, denk ik dan afgunstig. Of zie ik dat verkeerd?

Nee, dan Engeland. Daar barst het van de bankjes, op bijna alle mooie plekjes vind je er één. Op sommige punten staan er zelfs bijna overdreven veel. Veel bankjes in Engeland hebben een metalen plaatje met een tekst. Soms is de tekst rechtstreeks in het hout gesneden. ‘In memory of ….’ staat er dan, of een vergelijkbare tekst. De bankjes zijn geplaatst door mensen die op deze manier een overleden familielid of vriend(in) herdenken. Mooie gedachte.

Dat zou ik ook wel willen in Drenthe. Veel bankjes op mooie plekjes in Drenthe, geplaatst voor mensen die van dat plekje hielden, door mensen die van hen hielden. Bankjes op mooie plekjes in Drenthe, om even uit te rusten, te ontspannen, te genieten en te houden van Drenthe.

Ik zou zelf een bankje willen plaatsen bij het openluchttheater in Diever, voor mijn vader. Hij hield van dat theater. Veertig jaar heeft hij daar veel tijd doorgebracht: repeteren, toneelspelen, grimeren en allerhande klussen uitvoeren. Voor mijn moeder zou ik een bankje willen zetten aan het Oranjekanaal tussen Orvelte en Wezeperbrug, bij het oude schooltje. Daar hebben mijn ouders gewoond en gewerkt, als jonge pasgetrouwde onderwijzers afkomstig uit de Randstad. Mijn moeder heeft daar de tijd van haar leven gehad.

En waar zou ‘mijn’ bankje (ik hoop pas over heel veel jaren) moeten staan? Dat wordt nog knap lastig kiezen. Want op de vele wandelingen door Drenthe heb ik veel plekjes gezien die hiervoor in aanmerking komen. Maar misschien moet ik het op mijn beurt ook maar gewoon aan mijn kinderen overlaten. Ik vertrouw ze dat wel toe. En ja, ik kan daar dan natuurlijk toch niet meer zitten.

Maaike Bakker

 

urban-furniture-1264530_1280

[foto: Pixabay]